Streszczenie Hamleta

 

Hamlet - streszczenie

Akt I

Scena I

Miejsce akcji i postacie: Taras przed zamkiem.

Francisko na warcie. Bernardo zbliża się ku niemu.
Przed zamkiem na straży stoi Francisco po chwili dołączają do niego: Bernardo, Horacy (przyjaciel księcia) oraz Marcellus. Rozpoczynają się wspomnienia dotyczące wizyty ducha, niedawno zmarłego króla duńskiego. Po niedługim czasie dołącza do nich duch. Horacy namawiany przez kolegów próbuje nawiązać rozmowę z duchem, ten nie odpowiada i znika. Wartownicy rozprawiają nad sensem i celem jego wizyty. Równocześnie myśli ich zaprząta nagłe wzmocnienie wart w zamku i wielkie przygotowania sprzętu, jakby zbrojenie. Horacy tłumaczy towarzyszom, że król pokonał Fortynbrasa, władcę norweskiego, a jego syn chce teraz w odwecie zaatakować Danie.

Jednocześnie dochodzi do wniosku, że wizyta ducha, może być złą wróżbą dla nich. Duch pojawia się po raz kolejny, ale o świcie znika. Wartownicy o tych wizytach planują powiadomić księcia Hamleta.

Scena II

Miejsce akcji i postacie: sala audiencyjna w zamku. Król, Królowa, Hamlet, Poloniusz, Laertes, Woltymand, Korneliusz, panowie i orszak.

Klaudiusz, po śmierci starego władcy nowy król, oświadcza zgromadzonym w Sali audiencyjnej, że śmierć jego brata nie może mieć wpływu na obecną sytuację na zamku. Zawirowania spowodowane zmianą panującego mogłyby, bowiem wykorzystać Fortynbras. Postanawia podjąć kroki w celu zażegnania wiszącego nad nimi niebezpieczeństwa w postaci najazdu norweskiego władcy. Wysyła, więc do niego poselstwo z prośba o odstąpienie od ataku.

Gertruda, żona zmarłego króla tłumaczy Hamletowi, że smutek i zasępienie jakie towarzyszą mu po śmierci ojca nie są dobre. Namawia go by przestał myśleć o poniesionej stracie, bo niczego dobrego to nie wnosi do jego życia.

Do rozmowy włącza się Klaudiusz, mówiąc o tym, że śmierć jest wolą nieba i trzeba ją przyjąć, bunt zaś w tym wypadku nic nie da i nie zmieni.
Jednocześnie namawiają młodego księcia by nie wyjeżdżał do Wittenbergi na dalsze studia, tylko został w domu. Hamlet poddaje się ich woli, ale w jego sercu jest wiele smutku i żalu w stosunku do matki. Jego zdaniem za szybko przestała rozpaczać po śmierci męża i za szybko po jego odejściu związała się z jego stryjem.

Pojawiają się wartownicy i przyjaciel księcia Horacy. Hamlet nawiązuje z nimi rozmowę. Wspominają zmarłego ojca Hamleta. Horacy mówi przyjacielowi o duchu, jakiego widzieli tej nocy. Informuje go też, ze wartownicy widywali ducha jego ojca już kilkakrotnie na tarasie w zamku. Hamlet wypytuje ich jak wyglądał duch, po czym podejmuje decyzję, ze na kolejną nocną wartę uda się razem nimi.

Scena III

Miejsce akcji i postacie: Pokój w domu Poloniusza. Laertes i Ofelia.

Toczy się rozmowa między Ofelią a jej bratem Laertesem. Ofelia słyszy radę by nie angażowała się w uczucia do księcia Hamleta. Ten bowiem jako następca tronu musi wyżej postawić dobro kraju, niż miłość do kobiety. W pokoju pojawia się Poloniusz. Zwracając się do Laertesa sugeruje, że ten powinien wyjechać do Francji.

Ofelia wyznaje ojcu, że Hamlet wyznał jej swoje uczucia. Młoda kobieta po raz kolejny słyszy ostrzeżenie, przed lokowaniem tutaj swoich uczuć. Ma pamiętać kim jest Hamlet i jaką role ma do spełnienia.

Scena IV

Miejsce akcji i postacie: Taras zamkowy. Wchodzą Hamlet, Horacy i Marcellus.

W zamku toczy się wesele stryja i matki Hamleta. On sam zaś z wartownikami, udaje się na taras, jak wcześniej ustalili. Chce obaczyć ducha ojca, którego tamci rzekomo widzieli. Duch pojawia się. Nie odpowiada na słowa Hamleta, ale gestami nakazuje młodzieńcowi by ten poszedł za nim. Współtowarzysze próbują zatrzymać księcia, ten jednak nie słuchając rad idzie za widmem. Zgromadzeni postanawiają iść za nimi.

Scena V

Miejsce akcji i postacie: Oddalona część tarasu. Wchodzą Duch i Hamlet.

Duch przemawia do Hamleta, mówi, ze jest jego ojcem, skazanym na tułanie się za grzechy. Nie może jednak wyjawić, na jakie męki został skazany by wypalić w sobie winy. Ojciec informuje syna, że oficjalna wersja jego śmierci jest kłamstwem. Nie ukąsił go wąż. Zabił go jego brat, gdy spał w ogrodzie. Wlał mu truciznę do ucha. Duch prosi Hamleta by pomścił jego śmierć i zemścił się na mordercy. Duch znika, Hamlet zwracając się jeszcze do niego obiecuje go pomścić.

Na scenie pojawiają się towarzysze księcia. Ten prosi ich by nikomu nie mówili o wizytach ducha, sam nie wyjawia im też celu jego wizyty. Ostrzega też, ze mogą zauważyć zmiany w jego zachowaniu w najbliższym czasie, ale maja nie zwracać na to uwagi i nikomu nie mówić o swoich spostrzeżeniach.

Akt II

Scena I

Miejsce akcji i postacie: Pokój w domu Poloniusza. Poloniusz i Rajnold.

Poloniusz ojciec Ofelii i Laertesa, rozmawia ze służącym. Prosi go by udał się do jego syna i dał mu list i pieniądze w jego imieniu. Jednocześnie ma zasięgnąć języka o tym co robi i jak zachowuje się Laertes. Sługa Rajnold wychodzi.

Pojawia się Ofelia, która niepokoi się zachowaniem ukochanego Hamleta. Opowiada ojcu o wizycie księcia u niej. O tym, że wyglądał jak szaleniec, brudny, źle ubrany. Był blady i ledwie trzymał się na nogach. Nie odezwał się jednak do niej tylko patrzył dziwnym wzrokiem. Poloniusz mówi Ofelii, że to na pewno reakcja na urażoną miłość. Pyta czy nie powiedziała mu coś co go mogło zranić. Ta jednak mówi, że zgodnie z ich namowami odrzuciła zaloty Hamleta i nie przyjmowała nawet od niego listów.

Poloniusz wysłuchawszy słów córki, postanawia powiadomić króla o tym co dzieje się z jego bratankiem.

Scena II

Miejsce akcji i postacie: Sala w zamku. Król, Królowa, Rozenkranc, Gildenstern i orszak.

Król i matka Hamleta niepokoją się o niego, zwracają się więc do Rozenkranca i Gildensterna by ci ustalili co dzieje się z księciem. Poproszeni o pomoc mężczyźni udają się do komnat Hamleta.

Do zaniepokojonej matki i stryja przybywa ojciec Ofelii. Chce z nimi porozmawiać. Przede wszystkim informuje o przybyciu posłów z wiadomościami z Norwegii. Wprowadza ich na sale do króla.

Korneliusz i Woltymand. informują o tym, że Fortynbras na polecenie władcy norweskiego nie może gromadzić wojsk wokół Dani.

Następnie Poloniusz informuje ich o swoich spostrzeżeniach odnośnie Hamleta. Wyjawia swoje podejrzenia skąd taki stan rzeczy na potwierdzanie pokazując jedne z listów młodego księcia do Ofelii. Wysuwa też propozycję by zainscenizować spotkanie młodych. Chce zobaczyć jak będzie ono wyglądało.

Hamlet zbliża się do zebranych. Na prośbę Poloniusza zostaje on sam na sam z księciem by z nim pomówić. Młodzieniec jednak początkowo nie wie kim on jest. Potem mówi o miłości do Ofelii i o książce jaką czyta.

Ojciec dziewczyny odchodzi, do księcia zbliżają Rozenkranc i Glidenstern. Rozpoczyna się rozmowa między nimi. Początkowo niezobowiązująca, po pewnym czasie wyjawiają przybyli Hamletowi cel wizyty i to, ze przysyła ich królewska para. Jednocześnie informują księcia o przybyciu aktorów na dwór.

Hamlet spotyka się z aktorami. Pada prośba o wygłoszenie fragmentu Eneidy gdzie bohater opowiada Dydonie śmierć Priama. Poloniusz dostaje polecenie ugoszczenia przybyłych aktorów. zaś Poloniuszowi nakazuje godnie ich przyjąć w pałacu.

Odchodzących prosi o to by następnego dnia wystawili: "Zabójstwo Gonzagi" jednocześnie wysuwając prośbę o dołożenie do oryginału kilkunastu wierszy jego autorstwa. Aktorzy wyrażają zgodę i wychodzą. Hamlet cieszy się, ze wreszcie został sam.

Książe prowadzi monolog o tym, że nie umie wprost wystąpić przeciw stryjowi, który zabił jego ukochanego ojca. Jego zamiarem jest dodanie do sztuki wystawianej przez aktorów sceny, w której ukazane zostaną prawdziwe losy jego ojca i prawdziwa przyczyna śmierci. Chce jednocześnie zobaczyć jak na nią zareaguje Klaudiusz.

Akt III

Scena I

Miejsce akcji i postacie: Pokój w zamku. Król, Królowa, Poloniusz, Ofelia, Rozenkranc i Gildenstern.

Rozenkranc i Gildenstern informują króla, o swoich spostrzeżeniach po spotkaniu Hamletem. Mówią, ze on sam uważa się trochę za rozstrojonego nerwowo. Jednak nie udało im się dowiedzieć co jest przyczyną takiej sytuacji.
Zapraszają także w imieniu Hamleta, Korneliusza i jego żonę na przedstawienie, jakie mają zagrać przybyli do zamku aktorzy.

Dochodzi do spotkania Ofelii i Hamleta, któremu przypatruje się król i Poloniusz.

Rozmowa toczy się w dość dziwny sposób. Książe wypiera się jakichkolwiek uczuć w odniesieniu do Ofelii. Nie przyznaje się do dawania jej prezentów. Mówi, ze kobiety sa niegodne zaufania. Dla niego kobiety są fałszywe i podstępne. Rzucając te oskarżenia, radzi Ofelii pójść do klasztoru i wychodzi.

Obserwujący parę wychodzą z ukrycia. Król już przypuszcza co było prawdziwym problemem Hamleta. Nie miłość, a odkrycie prawdy o śmierci ojca, są przyczyna obłędu. Aby zatuszować sprawę, chce wysłać bratanka do Anglii.

Scena II

Miejsce akcji i postacie: Wielka sala tamże (na zamku). Wchodzi Hamlet z kilkoma aktorami.
Scena II rozpoczyna się od rozmowy Hamleta i aktorów. Książe instruuje ich jak mają wygłosić napisane prze niego kwestie. Jednocześnie wprowadza swojego przyjaciela w swój plan. Widząc, ze zbliżają się widzowie, znów udaje obłąkanego. Siada koło Ofelii i zaczyna oglądać sztukę i zachowanie zebranych.

W przedstawionej przez aktorów scenie ukazany jest śpiący ojciec Hamleta, któremu ktoś wlewa truciznę do ucha, a potem zaleca się i poślubia jego żonę. Ta też się długo tej miłości nie sprzeciwia. Król ze zdenerwowaniem wychodzi z przedstawienia, a za nim reszta widzów. Na Sali zostaje Hamlet z przyjacielem. Po pewnym czasie dołącza do nich Rozenkranc i Gildenstern.

Informują księcia, ze król zaniemógł bo wzburzyła mu się żółć ze zdenerwowania do obejrzeniu przedstawienia. Wyjawiają też, że przybywają do Hamleta na polecenie jego matki, bo ta chce poznać przyczyny jego zachowania. Ten jednak nic im nie chce wytłumaczyć.

Przybywa Poloniusz z informacją, że królowa pragnie pomówić z Hamletem. Książe prosi przyjaciół by został sam, bo chce przygotować się do spotkania z matką. Pierwotnie pragnie wprost powiedzieć jej co myśli o jej zachowaniu, po namyśle jednak dochodzi do wniosku, że tak jak pragnął jego ojciec rozmów się z nią możliwie najdelikatniej.

Scena III

Miejsce akcji i postacie: Pokój tamże (zamek). Król, Rozenkranc i Gildenstern.

Król rozmawia Rozenkrancem i Gildensternem. Obawiając się swojego bratanka nakazuje on im by zabrali go natychmiast i wywieźli do Anglii pozornie dla dobra i bezpieczeństwa kraju.
Poloniusz postanawia podsłuchiwać spotkanie Hamleta z matką. Obiecuje Klaudiuszowi, że potem zda mu z niego relację, za co król jest mu bardzo wdzięczny. Jednocześnie przyznaje się przed nim do morderstwa. Nie czuje się jednak winny. Ma świadomość, że jeśli sprawa ujrzy światło dzienne straci władzę i żonę oraz koronę.

Poloniusz wychodzi, do komnaty wchodzi Hamlet. Widzi klęczącego stryja. Zastanawia się czy to nie jest odpowiedni moment na zemstę. Obawia się jednak, że jeśli zabije go w chwili modlitwy ten trafi do nieba, a chce by cierpiał, a nie był szczęśliwy po śmierci. Wychodzi, król wstając z kolan mówi, że słowa bez myśli nie dotrą do nieba.

Scena IV

Miejsce akcji i postacie: Inny pokój tamże. Królowa i Poloniusz.

Poloniusz nalega na matkę Hamleta, by ta upomniała go podczas rozmowy i przywołała do porządku. Ta obiecuje, że to uczyni. Poloniusz ukrywa się, do pokoju matki wchodzi Książę.

Zachowuje się w stosunku do matki agresywnie. Przerażona kobieta wzywa pomoc. Ukryty za zasłoną Poloniusz zostaje zauważony przez Hamleta gdy odpowiada na jej wołanie i ginie. Książę myślał bowiem, że podsłuchuje ich stryj. Widząc co uczynił na słowa matki, reaguje bardzo ostro. Wyrzuca jej, że jest współwinna zabójstwa jego ojca. Że nie uszanowała nawet żałoby po nim. Że kierowała się żądzami a nie uczuciem.

Kobieta broni się, przed zarzutami, ale po części czuje się winna. Do komnaty przybywa duch. Widzi go jednak tylko Hamlet. Zaczyna on rozmowę z duchem ojca. Matka posądza go o całkowite szaleństwo. Na pytanie Hamleta po co przybywa, ten mówi, że przyszedł go wesprzeć w tej sytuacji jakiej jest. Mówi by stał się sumieniem dla matki, bo może jej tak pomóc. Duch się oddala. Hamlet usiłuje pokazać go matce, lecz ta nadal nie widzi zjawy. Sugeruje, że jej syn jest chory. Ten zaprzecza. Próbuje przekonać matkę by zeszła ze złej drogi i opuściła mordercę swego męża. By wyznała mu w łóżku czemu Hamlet zachowuje się dziwnie i odeszła. Ta jednak nie ma na to odwagi. Syn przypomina jej, ze jest zmuszany do wyjazdu do Anglii.

Zabiera ciało Poloniusza i wychodzi z komnaty Gertrudy.

Akt IV

Scena I

Miejsce akcji i postacie: Ten sam pokój, co w końcu aktu poprzedniego. Królowa, Rozenkranc i Gildenstern, po chwili wchodzi Król.

Dochodzi do spotkania Gertrudy ze stryjem Hamleta. Ten zapytuje o niego. Kobieta wyjawia mu, że Poloniusz zginął z rąk jej syna, gdy ten niesiony gniewem przebił go na wylot. Król nakazuje Rozenkrancowi i Gildensternowi by natychmiast zabrali Hamleta do Anglii. Podkreśla, że to dla dobra kraju. Postanawiają ukryć fakt śmierci Poloniusza.

Scena II

Miejsce akcji i postacie: Inny pokój tamże (zamek). Wchodzi Hamlet.

Hamlet przebywa sam w komnacie. Przychodzą do niego Gildenstern i Rozenkranc. Chcą wiedzieć gdzie ukrył zwłoki zamordowanego ojca Ofelii. Książę jednak nie chce wyjawić im swej tajemnicy. Oskarża ich o to, ze sa nielojalni względem niego. Zarzuca im głupotę i ostrzega przed królem. Po czym każe się do niego zaprowadzić.

Scena III

Miejsce akcji i postacie: Inny pokój tamże. Król w towarzystwie kilku panów.

Król mówi o tym, że kazał szukać ciała Poloniusza. Wchodzą Gildenstern i Rozenkranc. Informują władcę, że nic nie wiedzą na temat zwłok bo Hamlet nie chciał im nic wyjawić. Król każe przyprowadzić bratanka przed swoje oblicze. Mimo usilnego nakłaniania nie otrzymuje jednak odpowiedzi z ust młodzieńca. Hamlet rzuca hasło, że wyjeżdża do Anglii bo już czas. Wychodzi, a król nakazuje go śledzić. Rzuca też w monologu słowa skierowane niby do Anglii (króla) by nastąpiła tam śmierć Hamleta. Bo to będzie wybawienie dla niego. Gwarancja ukrycia zbrodni. Po tym monologu król opuszcza salę.

Scena IV

Miejsce akcji i postacie: Równina w Danii. Wchodzi Fortynbrasz z wojskiem.

Fortynbras wysyła rotmistrza do króla, by ten dał mu dokumenty, które zgodnie z umowa mają umożliwić jego wojskom bezpieczne przejście przez teren Dani. Podążający na statek Hamlet w towarzystwie Gildensterna i Rozenkranca, spotyka rotmistrza i wypytuje go o wojsko i cel ich wędrówki. Dowiaduje się, że podążają oni w kierunku granic Polski. Zdaniem rotmistrza jednak wyprawa ta jest zupełnie dla Norwegów nieopłacalna.

Rotmistrz odchodzi, a Hamlet prosi współtowarzyszy by zostawili go na chwilę samego. Monolog księcia ukazuje jego rozterki. Widzi te tysiące ludzi, które są gotowe polec dla sprawy za skrawek niewiele wartej ziemi, a on nie ma odwagi pomścić ojca. Poprzysięga sobie więc, że nie odpuści.

Scena V

Miejsce akcji i postacie: Elzynor. Pokój w zamku. Wchodzą Królowa i Horacy.

Ofelia prosi o widzenie u króla. Królowa jednak Ne chce się z nią widzieć. Wypytuje Horacego o jej zachowanie, a następnie dochodzi do wniosku, że rozmowa jest konieczna, by ukryć zbrodnie. Dziewczyna zaś w tym czasie stoi u drzwi jak opisywał to Horacy, śpiewa i mówi cos bez sensu jakby była obłąkana.

Ofelia zostaje wpuszczona do Gertrudy. Niestety wypowiedzi dziewczyny nadal sa bezsensowne, królowa nie wie czego chce dziewczyna. Pojawia się Korneliusz. Dziewczyna nie odpowiada na jego słowa, mówi coś od rzeczy. Król dochodzi do wniosku, że to po śmierci ojca. Dziewczyna wychodzi, a król wysyła za nią Horacego by jej pilnował. Informuje też swą małżonkę o wzburzeniu wśród ludu po tajemniczej śmierci i pogrzebie Poloniusza i o tym, że brat Ofelii ponoć wrócił do kraju i zbiera informacje o śmierci ojca.
Pojawia się służący donosząc królewskiej parze, ze Laertes z powstaniem idzie ku nim. Ludzie obwołali go władcą.

Drzwi w komnacie pękają. Laertes wchodzi nakazując Duńczykom pozostanie na zewnątrz. Młodzieniec domaga się wyjaśnienia co stało się z jego ojcem. Posądza o to morderstwo króla, czemu zaprzecza królowa. Do komnaty wchodzi Ofelia, śpiewa i zachowuje się jak obłąkana. Brat na ten widok wybucha ponownie gniewem. Dziewczyna wychodzi.

Król namawia go by wziął kogokolwiek, a ten niech osądzi czy jest on winien tej zbrodni. Jeśli tak gotów jest ponieść konsekwencje. Laertes przystaje na to, bo chce wyjaśnić wszystko dokładnie. Mężczyźni wychodzą z pokoju.

Scena VI

Miejsce akcji i postacie: Inny pokój w zamku. Horacy i jego Sługa.

Majtkowie dostarczają Horacemu list od Hamleta. Informuje, że został pojmały przez piratów w dwa dni po wyruszeniu do Anglii. Jest jedynym jeńcem, jaki wpadł w ich ręce podczas napaści na okręt, którym płynął książę. Prosi by Horacy dopilnował by jego list trafił do rąk króla jak najprędzej. Sam wraca dzięki piratom do Dani, a jego eskorta płynie do Anglii. Winien jest wiec piratom sowite wynagrodzenie. Prosi jednocześnie przyjaciela by ten wyszedł mu na spotkanie. Horacy prosi majtków by zaprowadzili go do Hamleta, obiecując że listy przeznaczone dla króla dotrą do jego rąk najprędzej jak to możliwe.

Scena VII

Miejsce akcji i postacie: Inny pokój tamże. Król i Laertes.

Klaudiusz wyjawił Laertesowi kto jest zabójcą jego ojca. Mówi też, że Hamlet chciał zabić i jego. Na pytanie czemu nie zapobiegł temu, odpowiedział, ze to ze względu na Gertrudę, która kocha syna i go chroni. Laertes użala się nad losem Ofelii.

Ich rozmowę przerywa przybycie posłańca z listami dla królewskiej pary. Wiadomość, że są to listy od Hamleta wprowadzają Korneliusza w zdenerwowanie. Czyta list bratu Ofelii. Hamlet informuje go, że jest w Dani i nazajutrz chce widzieć się ze stryjem.

Król łechcąc próżność Laertesa namawia go na podstępne zamordowanie Hamleta. Chce by ten przepełniony chęcią zemsty za ojca, ugodził księcia zatrutym mieczem. Król szykuje też plan awaryjny. Jeśli by Hamlet nie zginął w pojedynku, ma dostać zatrute wino do wypicia.

Postanowienie zostało podjęte. Wtem rozumowe przerywa im jakiś hałas. Do komnaty wchodzi Gertruda. Informuje, ze Ofelia utonęła. Młodzieniec biegnie zobaczyć co stało się z jego siostrą. Królewska para podąża za nim.

Akt V

Scena I

Miejsce akcji i postacie: Cmentarz. Dwóch Grabarzy z rydlami itd. wchodzi na scenę.

Grabarze szykują grób dla Ofelii. Ich rozmowy rozpływają się nad tym, czy można po chrześcijańsku pochować kogoś, kto świadomie odebrał sobie życie. Dochodzą do wniosku, że pewnie ze względu na jej pochodzenie, ktoś podał iż śmierć była naturalna i utopiła się przypadkiem.

Hamlet z Horacym zbliżają się do grobu. Obserwują grabarza, który pozostał sam przy pracy i podśpiewuje sobie radośnie, co budzi niesmak w Hamlecie. Widzi jak ten wyrzuca kolejne czaszki z kopanego dołu i rozprawia nad ulotnością ludzkiego życia. Dochodząc do niego Mężczyźni wypytują dla kogo to mogiła. Dowiadują się, że ma być tam pochowana kobieta.

Jednocześnie Hamlet słyszy jakie pogłoski o nim chodzą wśród ludzi: że oszalał i dla poratowania zdrowia został wysłany do Anglii.

Grabarz mówi o tym ile lat mogą rozkładać się ciała, pokazuje im czaszkę mówiąc, ze należała ona do błazna Yoryka. Hamlet go znał i dziwnie się czuje trzymając jego pośmiertne szczątki w dłoni. Odrzuca czaszkę ze wstrętem.

Rozmowę przerywa im przybycie orszaku pogrzebowego Ofelii. Hamlet gdy dochodzi do niego ze zmarłą jego ukochana mówi Laertesowi, że kochał jego siostrę bardziej niż on sam. Zarzuca mu nieszczerość postępowania nad grobem siostry. Wywiązuje się bójka. Mężczyźni zostają rozdzieleni, król i królowa usprawiedliwiają wszystko szaleństwem Hamleta.

Scena II

Miejsce akcji i postacie: Sala w zamku. Hamlet i Horacy.

Toczy się rozmowa między Horacym i Hamletem. Książe wyjaśnia przyjacielowi, ze przy swoich współtowarzyszach znalazł list stryja z prośbą o odebranie u życia w Anglii. Dokonał on jednak zamiany i Rozenkranc z Gildensternem zawieźli do Anglii listy nakazujące ich zabicie. Wiedzą oboje, ze niedługo król dowie się o tym co spotkało jego dworzan.

Rozmowę przerywa im przybycie Ozyryka. Informuje on Hamleta, że król ogłosił zakład stawiając, ze Hamlet pokona Laertesa. Hamlet mimo, że miotały nim sprzeczne uczucia, a Horacy odradzał mu podejmowania wyzwania, przystaje na walkę.
Przybywa dworzanin oznajmiając że królewska para niebawem przybędzie. Na początku Hamlet Laertesa za swoje zachowanie.

Zaczyna się walka. Hamlet prowadzi, król więc wprowadza w życie drugi plan. Podaje mu puchar z zatrutym winem. Młodzieniec jednak nie pije, za to spożywa je Gertruda i umiera od zatrutego wina. Hamlet i Laertes ranią się wzajemnie. Królowa i Laertes przed śmiercią mówią, że za ich śmiercią stoi Klaudiusz i jego plan. W odwecie Hamlet zabija stryja i dostaje przebaczenie od umierającego przeciwnika. Sam pod wpływem trucizny zaczyna umierać. Horacy chce pójść za przyjacielem i też wypić resztę zatrutego wina. Ten jednak go powstrzymuje. Ma być świadkiem tego co widział i wyjawić prawdę o całym zdarzeniu. Hamlet umiera.

Przybywają angielscy posłowie, informują że zgodnie z listem i prośbą króla jego dworzanie zostali zgładzeni. Fortynbras pojawia się również. Z ust Horacego słyszą prawdę o tym co miało miejsce. Na polecenie Fortynbrasa Hamlet zostaje pochowany z honorami.

Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):