Charakterystyki bohaterów Hamleta

 

Charakterystyki głównych bohaterów Hamleta Wiliama Szekspira

HAMLET

Główny bohater utworu. Syn zamordowanego króla Danii – Hamleta i syn królowej Gertrudy. Jego stryjem jest król Klaudiusz, który po bratobójstwie objął tron Danii i pojął za żonę bratowa. Jest idealistą, na wskutek historii jaka spotyka jego rodzinę staje oko w oko ze złem tego świata i dylematami moralnymi. Jego świat wartości zaczyna się chwiać. Na dworze panuje zakłamanie, ojciec zostaje zamordowany, matka wychodzi za stryja jego zdaniem zbyt wcześnie po śmierci ojca. Sam bohater zaś staje przed problemem: czy odpłacić mordercy ojca śmiercią? W jego ocenie są to postępowania moralnie gorszące i złe.

Po rozmowie z duchem poprzysięga zemstę. Zaczyna zachowywać się jak obłąkany opracowując jej przebieg. Odrzuca miłość Ofelii, może spowodowane jest to odrazą do kobiet jaką powziął patrząc na postępowanie matki. Stan obłąkania jest częścią jego planu. Mimo, że ma okazję zabić stryja, bo widzi go klęczącego po wejściu do komnaty i w pełni bezbronnego, nie robi tego. Pojawia się bowiem u niego myśl, że jeśli ten akurat w modlitwie okazuje skruchę trafi do nieba, a Hamlet tego nie chce. Próbuje wpłynąć na matkę by zmieniła swoje postępowanie i odeszła od Klaudiusza. W afekcie zabija ojca ukochanej.

Wykazuje się dużym sprytem i przebiegłością.
Ucieka przed śmiercią, podczas podróży do Anglii dostaje się na piracki statek i wraca do Danii by pomścić ojca. Podczas pogrzebu Ofelii mówi o swoim wielkim uczuciu do niej.

Potrafi wprost powiedzieć komuś, ze jest fałszywy i przekupny. Pod koniec utworu w pojedynku zabija brata ukochanej. Z jego rąk ginie też Król, matka umiera po wypiciu wina przeznaczonego dla Hamleta. Zostaje pochowany jak bohater.

DUCH KRÓLA HAMLETA

Duch zabitego przez brata, ojca Hamleta i pierwszego męża Gertrudy. Ukazuje się najpierw strażnikom, a potem synowi. Prosi go o pomszczenie jego śmierci dementując twierdzenie, że umarł po ugryzieniu węża. Opisuje Hamletowi jak jego brat dokonał mordu na nim, by zagrabić władzę. Z opowieści Hamleta można wywnioskować, że bardzo kochał on swoją żonę.

Uchodził za wyśmienitego władcę, pokonał króla Norwegii. Podwładni go szanowali i byli mu posłuszni.

Jednocześnie pojawia się zgrzyt w tym obrazie. Sam duch mówi o tym, że został skazany na straszliwie męki i tułaczkę póki nie odpokutuje grzechów które popełnił za życia

KRÓLOWA GERTRUDA

Królowa Danii, matka Hamleta. Żona najpierw ojca Hamleta, a po jego śmierci poślubia swojego szwagra Klaudiusza. Hamlet określa ją jako kobietę skoncentrowaną na sobie i doznaniach cielesnych. Zarzuca matce, ze straciła wartości moralne, nawet nie odczekała czasu żałoby po mężu i ponownie kierowana żądzą wyszła za mąż. Lubi ona przepych władzę i wygodne życie.

Kocha Hamleta, czuje się raczej źle wiedząc, ze potępia on jej zachowanie. Aby chronić syna wypija zatrute wino, przeznaczone dla niego.

KRÓL KLAUDIUSZ

Stryj Hamleta, bratobójca, po śmierci ojca Hamleta obejmuje tron Dani, mimo, ze należał się on bardziej jego bratankowi. Drugi mąż Gertrudy. Jest człowiekiem energicznym, chytrym niekiedy w zachowaniach. Do celu potrafi dążyć po trupach, co udowodnił zabijając brata. Wydaje się być skutecznym władcą. Ma trochę socjopatyczne usposobienie. Jednak miewa tez wyrzuty sumienia. Kocha Gertrudę i na swój sposób Hamleta. Jednak gdy dociera do niego, że bratanek zna prawdę o śmierci swojego ojca, postanawia go za wszelką cenę zgładzić. Wysyła go przecież do Anglii w liście wiezionym przez przyjaciół Hamleta zaś prosi króla Anglii o zabicie księcia.

Potrafi wykorzystywać ludzkie emocje i nastroje, co widać po rozmowach jakie toczy z synem Poloniusza. W chwili gdy Hamlet wraca niespodzianie do Danii, knuje intrygę z Laertesem. Maja dwa plany jak zgładzić Hamleta, albo ma on polec w walce z bratem Ofelii ugodzony zatrutym ostrzem, albo wypić zatrute wino. Ostatecznie ich knowania kończą się wielką tragedią a sam Król ginie z rąk bratanka.

OFELIA

Córka Poloniusza, siostra Laertesa, ukochana Hamleta. Nie rozumie zmiany w zachowaniu księcia, gdy ten odżegnuje się od miłości do Ofelii. Boli ją bardzo to co robi i mówi. Chce wierzyć, że powodem jest obłąkanie, jakiego symptomy wykazywał Hamlet. Odwzajemniała przecież jego uczucia, choć po namowach ojca i brata odrzuca jego zaloty, przekonuje ją, bowiem ich stanowisko, że dla Hamleta kraj będzie musiał być postawiony wyżej niż kobieta.

Po śmierci Ojca wpada w obłęd. Nie można się z nią porozumieć. Pewnego dnia Królowa przynosi wiadomość, że dziewczyna utonęła. Zostaje mimo popełnionego samobójstwa pochowana po chrześcijańsku. Jest przeciwieństwem Gertrudy: delikatna, skromna, łagodna nie goni za przepychem.

POLONIUSZ

Ojciec Ofelii i Laertesa. Jest kanclerzem królewskim. Człowiek o dość dziwnym usposobieniu. Za własnym synem wysyła do Paryża syna, by ten zaczerpnął języka o zachowaniu Laertesa. Uwielbia intrygi. Śledzi rozmowę Gertrudy z Hamletem by potem opowiedzieć ją królowi co kończy się dla niego śmiercią. Wcześniej w celu dojścia przyczyn dziwnego zachowania Hamleta, wraz z królem obserwują z ukrycia spotkanie Ofelii z ukochanym. Hamlet naśmiewał się z tego, że płaszczy się przed królem. Aby przypodobać się władcy gotowy jest śledzić każdego.

LAERTES

Syn Poloniusza, zarazem brat Ofelii. Młody człowiek o zdecydowanym charakterze, dość porywczy. Rewelacyjny szermierz, o czym wspomina Król. Generalnie przebywa w Paryżu, wraca do domu sporadycznie. Ostatni raz po śmierci ojca by wyjaśnić to zdarzenie, odszukać i ukarać sprawcę. Bardzo kocha siostrę, widząc ją opłakaną po zamordowaniu Poloniusza podsyca swój gniew. Pragnie pomścić śmierć ojca, a potem chorobę i śmierć siostry. Wraz z Klaudiuszem spiskują, jak pozbyć się Hamleta. Spisek jednak obraca się przeciwko niemu ginie z rąk Hamleta.

HORACY

Wielki przyjaciel Hamleta, jedyny, który został wprowadzony w plan przedstawienia dla Króla. Jest w utworze obserwatorem zdarzeń. To jego prosi o dopilnowanie przekazania listów Królowi powracający do Danii Hamlet. Jemu ufa. Wprowadzony w tajniki szaleństwa Hamleta, zna jego bolączki i rozterki. Jego osądy dają klarowny obraz sytuacji. Jako jedyny pozostaje przy życiu pod koniec utworu, choć chce wypić zatrute wino. Nie czyni tego, bo Hamlet przed śmiercią prosi go by został świadkiem tego co się wydarzyło. Generalnie nie spiskuje, nie knuje, jest dobrym opiekuńczym duchem księcia.

ROZENKRANC I GILDENSTERN

Dwóch pseudo przyjaciół Hamleta. Znają się jeszcze ze szkoły. Na polecenie królewskiej pary śledzą go. Mają też na niego pozytywnie wpłynąć. Hamlet wprost mówi im, że dali się przekupić, że są nielojalni. Po śmierci Poloniusza wyjeżdżają razem z Hamletem do Anglii. Można przypuszczać, że nie byli do końca wprowadzeni w plany Klaudiusza. Wiozą ze sobą list z prośbą o unicestwienie księcia. Hamlet jednak go podmienia na statku i ginie jego obstawa po dotarciu do celu.

FORTYNBRAS

Królewicz z Norwegii. Dumny i bardzo wojowniczy, nie odgrywa za dużej roli w utworze. Jest jednak dla Hamleta bodźcem do działania. To widząc jego postępowanie i jego wojsk, Hamlet robi rachunek sumienia i podejmuje ostateczną decyzję o pomszczeniu ojca. To Fortynbras wydaje rozkaz o pochowaniu Hamleta jak bohatera.

Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):